Het overleden meisje – deel 2

“Bestaan er blauwe bloemen?”, vraagt ze met grote ogen. Ik heb zojuist gevraagd welke kleur bloemen er op het graf moeten komen. De een wil oranje, de ander wit, nog een ander rood. Heel even kan ik niet bedenken of blauwe bloemen bestaan, want er wellen tranen in haar jonge ogen op en mijn hart breekt alweer. Ik vertel haar dat als er geen blauwe bloemen bestaan, ik ze blauw zal maken. Het voelt alsof ze een zusje zijn verloren. Een groep kinderen groeit met elkaar op, allemaal met gebroken verledens, en eentje is ineens dood. Ze zijn verslagen en stil. Vallen me in de armen. Willen een schouderklop, aai over de bol. Ik begin te zingen, mijn stem breekt. Ik haal diep adem en ik zing. Kijk ze aan en daar komen de glimlachjes. We zingen samen. We slaan de handen ineen en ik bid – dat Hij ze ziet, in ze is met alle Liefde. Deze lieve snoetjes. Dan spelen we stoelendans; de bleke, verdrietige snoetjes veranderen in een grote glimlach, rennen en vliegen. Er mag gespeeld worden. ‘Mag ik lachen nu ze dood is?, vraagt er een. ‘Ja, je mag lachen’, vertel ik haar. Ik heb een foto van het gestorven meisje uitgeprint, in een lijst gedaan en die staat nu in ons midden. Sommige kinderen moeten huilen. Ik vraag of ze iets willen zeggen. ‘Ik houd van haar en ik ben blij met haar’, zegt de jongste moedig. Als we doorfluistertje spelen, zegt een meisje: ‘Ik zet haar foto naast me, dan kan ze meespelen’. Mijn hart breekt honderd keer en wordt veel vaker genezen; door deze eerlijke, echte, rouwende en spelende kinderen. Die hier in Libanon hun weg door het leven slaan. Of ze de bombardementen goed hebben gehoord, vraag ik. Ja, het was heel luid. Maar de oorlog is nu bijzaak. Het gaat om het overleden meisje. ‘Wanneer heb jij haar voor het laatst gezien. Mirjam?’ ‘Is het normaal dat ik niets voel, ik voel me gek.’ ‘Ik voel me schuldig want ik heb dit en dit gedaan naar haar.’ ‘Ze had me nog een brief geschreven en een cadeautje gegeven.’ ‘Ze was zo liefdevol en zorgzaam.’ Een van hen maakt een foto van mij, nadat ze mijn telefoon heeft ontfutseld. En later zie ik, in mijn eigen ogen, hoe vreugdevol deze momenten mij maken. Vreugde kun je voelen in de oorlog, naast en met de dood, in onzekerheid en lijden.