Lieve jongen. Oliver.
Ook jij rouwt om het verlies. Samen steken we kaarsen aan en danken we voor het jonge leven dat we verloren.
We zitten zwijgend naast elkaar. Ik geef je een schouderklop. Hoe kan ik er voor je zijn – niet je moeder, toch een beetje als een moeder.
Jij was degene die de moed had om mij te bellen met het nieuws. En bleef luisteren toen ik een snik in mijn stem kreeg. ‘Omhels jezelf’, zei je.
Je bent een jongen die niet weet wie hij is. Die zijn geboortejaar, -datum niet kent.
Je kent je familie niet. Je hebt geen legale status, geen papieren. Je bent een niemand in de ogen van de wet.
Ik weet wel wie jij bent. Je bent geliefd, waardevol, gekoesterd en bijzonder. Je bent een jong mens dat lijdt, maar ook zoveel kracht in zich heeft.
We blijven als stichting -maar ook ik persoonlijk- om jou heen staan, zodat het leven wat lichter is.
Dank aan de mensen die Oliver maandelijks steunen 💛
