Het overleden meisje – deel 1

Mijn hart in duizend of nog meer stukjes gebroken. Een heel jong meisje -een kind- dat ik hier in Libanon kende, is door een tragisch ongeval overleden. Haar leven was gebroken. Vol littekens. Getekend door mishandeling, misbruik, verwaarlozing. Gisteren kreeg ik een inkomende oproep: ze is dood. Ik kan het nog steeds niet geloven en blijf naar haar foto’s staren. Ik borstelde haar haren, luisterde naar haar verhalen. Sommige levens stapelen alle leed van de wereld in zich. Uit privacy-overwegingen kan ik haar niet laten zien. Maar zij maakte deze foto van mij. Wat konden we vermoeden? Een lichtstraal brak door, over mijn gezicht. En daar zie ik haar. Haar naam is ‘licht’ in het Arabisch. En licht is zij. In het Licht is zij. Ze sprak altijd over Jezus. Altijd. In mijn gang hangt haar tekening: ‘Jesus loves me’. Daarnaast haar naam en een regenboog. 🌈 En ik denk daar over na deze dagen. Het mysterie van leven; dood van zo’n jong leven. Vanavond op vijf minuten afstand van mij een schietpartij van jawelste. Het besef: we zijn op vijf minuten van de dood. Een goede vriend in Zuid-Libanon belt: ik was bijna dood. We zijn op vijf minuten van de dood.